Gisteravond ging in het Koninklijk Theater Carré de swingende musical Saturday Night Fever in première. Deze musical met muziek uit de jaren zeventig heeft de tand des tijds doorstaan en werd nu voor de tweede maal vlammend op de planken gebracht. De combinatie van tijdloze muziek van de Bee Gees, een geweldige cast, een zeer strak ensemble, een gigantisch indrukwekkend decor en de sfeer van Carre maakte deze première tot één swingend feest der herkenning.

De film “Saturday Night Fever” veroorzaakte in de Verenigde Staten een ware discorage aangevoerd door de gebroeders Gibb die popgeschiedenis schreven met de soundtrack. De Bee Gees waren al bekend in de jaren 60 maar zij gingen mee met hun tijd en dat bracht hun grootste succes “Saturday Night Fever”. Daarna kwamen er nog meer albums van hun hand en werkten ze succesvol samen met Barbara Streisand en Dionne Warwick. Producent Robert Stigwood zag, door een artikel over jongeren in Brooklyn, de mogelijkheden voor een film over die jongeren, die in 1977 uit kwam. Het duurde meer dan twintig jaar voor een musical met de gelijknamige titel in 1998 in Londen werd opgevoerd en in 1999 op Broadway opende. In Nederland ging Saturday Night Fever in 2001 in het Beatrix Theater in première.

Gisteravond was het de beurt aan deze nieuwe cast, onder leiding van regisseur Carline Brouwer, om een nieuwe impuls te geven aan Saturday Night Fever. In een tijd van meer snelheid, techniek en andere muziek worden er hoge eisen gesteld aan cast, crew en creatives. Tijdens de perspresentatie werd er al een klein tipje van de sluier opgelicht. Het decor zou voorzien zijn van nog meer lichteffecten, indrukwekkende decorelementen bevatten en ook qua licht en geluid en zou duidelijk anders worden. Ook werd er door Daniel Cohen gewerkt aan de vertaling en werd er niets aan het toeval overgelaten.

Het resultaat is een vernieuwde Saturday Night Fever, dat aangepast is aan het jaar 2012, maar niets van de muziek en tijdsgeest uit de jaren 70 heeft verloren. Kostuums en decor voeren het publiek terug naar de jaren zeventig. De tijd van wijde broekspijpen, flashy kleding, tijdloze discomuziek en de wijk Bay Ridge in Brooklyn.

Joey Ferre heeft hard voor zijn hoofdrol gestreden en mocht tijdens de première twee dromen in een klap uit laten komen. Een musical spelen in Carré en ook dan maar meteen de hoofdrol. Iets waarvoor hij, tijdens zijn opleiding aan de Frank Sanders Akademie, met zijn talent keihard voor gewerkt heeft. Joey speelt een mooie trotse temperamentvolle Tony Manero. Tony Manero werkt in de verfwinkel en gaat in het weekend uit en stapt als het ware in een ander leven, de discotheek waar hij een andere man is die strak in het pak zit en met zijn haar in model. Al zijn geld gaat op aan zijn tweede leven in discotheek “Odessy 2011”. Joey swingt werkelijk van het podium af en niets doet meer terugdenken aan zijn blessure die hij opliep bij de audities tijdens het programma Sunday Night Fever. Joey is Tony Manero. Zijn looks passen perfect bij hem, zijn dans is strak en Tony zijn stem is warm en swingend.

Noortje Herlaar heeft dit keer geen tv-auditie moeten doen maar heeft zich vast kunnen voorstellen wat Joey moest doormaken. Dat betekende niet dat ze gevraagd werd. Noortje heeft audities moeten doen en mocht uiteindelijk de rol van de mooie Stephanie Mangano spelen. Een rol die haar past. Met haar mooie dans , gevoelige spel en mooie stem past ze prima in het plaatje van Stephanie die ook op zoek is naar een beter leven, waar Tony zich dat pas realiseert als zijn broer Frank hem daarop wijst. Stephanie woont en werkt in Manhattan, iets waar Tony alleen maar van kan dromen.

De rol van de broer van Tony, Frank, wordt gespeeld door Roman van de Werff. Frank is dé trots van de familie omdat hij priester is en wat maakt van zijn leven. Iets waar Tony zich niet voor lijkt te interesseren. Frank zijn foto hangt prominent in de huiskamer en zijn ouders zijn trots op hem, tot het moment dat hij besluit dat het priesterschap niets voor hem is en hij uittreedt. Dan zakt de wereld van zijn ouders in en wordt ook Tony daarmee geconfronteerd.

Laurie Reys speelt de rol van Annette die smoorverliefd is op Tony. Tony beantwoordt deze gevoelens niet omdat hij verliefd is op Stephanie, die niet als een blok voor hem valt, iets dat hij niet gewend is. Laurie is van huis uit danseres en dat is ook meteen te zien. Alle dans is strak en ze laat niets aan het toeval over zoals ze dat al eerder heeft laten zien in o.a. Chicago, Aida en The Wiz. Daarnaast zingt Laurie overtuigend en heeft Nederland al kennis mogen maken met haar vocale kwaliteiten in het programma “The Voice of Holland”, waar ze tijdens de battles afviel. Laurie had al eerder de rol van Stephanie mogen spelen in Duitsland maar zat ook in de cast van de eerste Saturday Night Fever in Nederland. Nu speelt ze voor de derde maal een rol in Saturday Night Fever.

Rogier Komproe heeft mooie rollen gespeeld in onder andere “The Full Monty” en “Five Guys named Moe”. In deze rol accelereert hij en kan hij zich optimaal presenteren. In zijn rol van DJ Monty toont Rogier dat hij ook deze rol beheerst. Als eerste donkere DJ komt hij tijdens de voorstelling als het ware uit de lucht vallen. Daarna gaat het razendsnel. Zang, dans en spel zijn bij Rogier uitstekend verzorgd en hij zet daarmee zijn eigen DJ Monty neer die met volle energie de zaal wordt ingeslingerd.

“The Faces”, gespeeld door Karel Simons, Lars Sermond, Alessandro Pierotti en Daniel Vissers, zijn de vrienden van Tony Manero met ook hun eigen leven naast dat van de discotheek “2001 Odessy”. Ook zij dromen van een leven in Manhattan aan de overkant. Deze groep musicalacteurs is met zorg uitgekozen en tijdens de tv-audities kon Nederland al genieten van de prestaties van Daniel en Alessandro. Alessandro schopte het zelfs tot de finale met zijn indrukwekkende prestaties. “The Faces” gaan voor diezelfde kwaliteit en zorgen samen met het uitstekende ensemble voor strakke dans en swingende zang waardoor het publiek hen telkens weerbeloonde met een enthousiaste ovatie. Het ensemble is ook bij deze show van groot belang en groep artiesten verdient het ook om in het spotlicht te staan. Zij bepalen in deze voorstelling de sfeer en ambiance en die was tot in de puntjes verzorgd. De dans is strak, flitsend en vooral swingend. De zang is zoals disco bedoelt is en dat is te merken in de zaal. Er wordt geswingd in de stoelen en het is moeilijk stil te zitten op deze muziek.

Saturday Night Fever is een duidelijk swingende en bruisende musical die een tipje oplicht van de problemen die jongeren hadden in de jaren 70 in Brooklyn. Terwijl Manhattan aanlokkelijk ligt te schitteren en pronkt met haar welvaart ligt aan de andere kant van de rivier de Hudson Brooklyn. Brooklyn met zijn problemenjongeren die alleen maar konden dromen over een leven in welvaart in Manhattan.

De dans en zang van Saturday Night Fever zijn het middelpunt van deze swingende musical die het oude Carré liet schudden op zijn grondvesten wat ook werkelijk zo voelde bij het slotapplaus. De cast is er klaar voor om Carré nog een maand te laten schudden waarna deze musical zal beginnen aan zijn tour door Nederland. Saturday Night Fever staat borg voor een avond swingen in optima forma op tijdloze discomuziek uit de jaren zeventig waar jong en oud nog steeds van geniet.

Voor meer informatie en reserveringen klik u hier.

Voor de uitgebreide fotoreportage klikt u hier.

< Vorige		Volgende >