Een boel mensen in het theater worden in leven gehouden door hun rituelen. Die zorgen voor regelmaat en zijn deels bedoeld om te voorkomen dat je gek wordt tijdens een tournee.

Om de drie, vier dagen een andere stad en andere omgeving doet namelijk iets met je.

Je hebt geen idee meer van data en tijd en bent eigenlijk alleen maar bezig om je steeds ergens anders op je gemak te voelen.

Daarom sleur je je Senseo en die spuuglelijke kopjes, knuffels en andere prullaria mee van hot naar her. Om je toch een beetje thuis te voelen. En er moet dan standaard een uur voor de voorstelling een cappuccino gedronken worden uit die ene mok met dat stukkie d'r uit, anders komt het niet goed als het doek opgaat. Dat soort rituelen.

Ik ken dansers die al sinds ze van de opleiding komen op dezelfde dance-sneakers repeteren. For Good Luck. Acteurs die nooit aan de rechterkant van de kleedkamer willen zitten, omdat dat ongeluk brengt. Zangeressen die een half uur voor aanvang op het toilet gaan zitten en daar niet meer afkomen tot ze opmoeten. En ik kende ooit een acteur (althans, dat loog ie op z'n CV) die drie kwartier voor aanvang in complete afzondering in Lotus-houding ging zitten Zen-mediteren om z'n gevoel te vinden (nog zoiets mafs...). Niet dat het iets opleverde, want als de man na die meditatie dan eindelijk opging stond ie zo onbeschrijfelijk lelijk te spelen dat de verf van de toneellijst bladderde en er brandgaten ontstonden in het decor.

Maar ik dwaal af.

Heb ik die rituelen ook? Jazeker! Ik word in de eerste repetitie-week standaard ziek. En nee, dan niet een klein sniffeltje, maar meteen ook goed. Na ongeveer een dag of twee krijg ik een beetje pijn in m'n lijf. Zo'n pijntje waarvan je eerst nog denkt dat het spierpijn is. Maar nee, nee, nee, dat is het niet! 's Nachts word ik badend in het zweet wakker en gloei ik van de koorts. Het hoesten en blaffen begint en je hoort naast je de vertrouwde opmerking: "Lief, ik ga wel op de bank slapen, want ik hou veel van je, maar het is elk seizoen hetzelfde gelazer...

" Ze heeft gelijk. De eerste week van een nieuwe productie bestaat voor mij uit paracetamol, anti-grippine, strepsils, hoestdrank en het doorzweten van vier kussenslopen en vijf t-shirts per nacht. Waterige ogen, kouwe rillingen, gesprongen lippen en hoesten tot het bloed aan de huig zit. Geen idee waarom, maar het is nou eenmaal zo. Een kennis riep: "Wat zie jij d'r beroerd uit! Zeker weer begonnen met repeteren?"

En toch ben ik er stiekem blij mee. Niet omdat het nou zo leuk is om stijf van de asperine uren te staan Hop Cloppen, maar omdat ik twee keer niet ziek geworden ben tijdens een repetitie-proces. En over die twee voorstellingen wil niemand van de betrokkenen het ooit nog hebben. De grootste hits begonnen met het sponsoren van de drogist, dus het is een goed teken. En dan ga ik nu thijmsiroop halen...

Grtz.

MJ