'Wil jij een column schrijven over het maken van De Producers?', was de vraag.
Daar moest ik even over nadenken.

'Ik weet niet of het allemaal wel zo interessant is wat ik te melden heb...', was mijn eerste antwoord.
Probeer het toch maar.

Ja, nu zat ik er dus aan vast. Maar wat moest ik gaan vertellen? Zou er wel iets noemenswaardigs gaan gebeuren?

Bij aanvang van elke nieuwe voorstelling weet je namelijk eigenlijk helemaal niks. Ja, je weet welk stuk je gaat spelen en je kent het bedrag dat aan het eind van de maand op je rekening wordt bijgeschreven, maar daar houdt het dan ook een beetje bij op.

Is het een goed stuk? Krijg ik prettige collega's? Die iets kunnen? Zit er een regisseur op waar je wat aan hebt en die weet waar ie 't over heeft? Is de vertaling in orde? Gaat het publiek het vreten? Gaat de aankleding er een beetje aardig uitzien of wordt het ramsj?

Dat weet je allemaal niet vantevoren. Dus een column schrijven? Tja, geen idee wat me te wachten staat. Maar goed, laten we het maar doen.

En voor je het weet sta je in een grote ruimte in de repetitiestudio Lederhosen, een Wehrmachtjas, duitse helm en swastika's te passen. Tussen rijen en rijen andere kostuums. Het één nog exotischer dan het ander. Met toeters, bellen, veren, pailletten en kralen.

Nog geen twee weken later sta je in diezelfde Lederhosen op een stormend Museumplein een Beiers dansje te doen met een groot orkest achter je. So far, so good. Hier kunnen we over schrijven. Maar stiekem weet je dan nog steeds niks. Je hebt sommige van je collega's dan al ontmoet, maar die tasten de situatie net zo hard af als jij zelf doet.

Tot het moment dat je voor het eerst met z'n allen om de tafel gaat zitten en het stuk hardop doorleest. Plotseling hoor je de personages ontstaan met een tekst die als vanzelf je mond uitglijdt. Er wordt heel veel gelachen en heel veel koffie gedronken. Onder toeziend oog van een tevreden regisseur die heel subtiel bijstuurt. Ineens is er chemie.

Dat lezen is net gebeurd. En een stel mensen dat als individu een lezing binnenstapte verlaat als één grote groep blije eikels diezelfde ruimte. Blij met het stuk en blij met elkaar.

En mijn grootste geruststelling? Dat ik het dit seizoen weer es getroffen heb. We hebben werkelijk alles in huis om een dijk van een voorstelling te maken. Duiven, nymphomane bejaarden, showgirls met benen tot hun oksels, dansende nazi's, domme blondjes en een live orkest. Het enige wat ik nog niet weet is of jullie het leuk gaan vinden. En of jullie op de hoogte gehouden willen worden. Maar dat hoor ik graag.

Grtz.

MJ

foto Roy Beusker