Fijn, zo’n hoofdrol! Twee-en-een-half uur pauze en de leukste grappen van de voorstelling onder mijn hoede. Maar dat komt straks wel. Eerst achter m’n laptop kruipen voor een verse column.

Mijn vorige schrijfsel voor jullie dateert alweer van net na de première en ik kan jullie vertellen: “the show DOES go on”. Bijna alle covers zijn ingewerkt (ondergetekende incluis) en de meesten hebben ook al hun shows mogen draaien. Zowel  Gordon (een track die niet zo heel veel verschilt van mijn normale hennyvriententrack op de bohemianscènes na) als DJ (waarin ik van eerdergenoemde riante pauze mag genieten) heb ik intussen al meerdere keren mogen spelen. En dat is precies de situatie die ik voor ogen had toen ik begin dit jaar na veel twijfelen toch ja heb gezegd tegen deze klus; avond aan avond met deze show in het ensemble een liedje zingen en een dansje wagen is fantastisch om te doen, maar daar wilde ik mijn schnabbelnetwerk en korte projecten niet voor opgeven. Maar als ik nu merk hoezeer ik geniet van elke avond op het toneel met deze groep mensen –in welke rol dan ook- lijkt de twijfelperiode onnodig lang.

 foto Roy Beusker

Het is vandaag vrijdag, oftewel May+7. De premièrerook is opgetrokken, dagbladkritieken voor kennisgeving aangenomen en inmiddels alweer vele duizenden bezoekers gerockt. Als jullie denken dat het rustiger wordt nu: you’re wrong! –vandaar ook de vertraging op mijn column-

foto Roy Beusker

En daar zit de musicalartiest in de bloei van zijn carièrre achter zijn laptop in “full makeup, wig ’n boobs” een column te schrijven. Het is dinsdag en vandaag staat de productie van de EPK (Electronic Press Kit) gepland. Dat betekent dat vanavond de show met 5 camera’s vanuit de zaal wordt opgenomen en vanmiddag draaien we een paar close-up shots van enkele scènes. ‘Noone but you’ en ‘Crazy little thing called love’ zijn al aan de beurt geweest en in afwachting van de volgende opname waar ik nodig ben, neem ik even de tijd voor een update aan mijn musicalsites.nl-lezers.

 foto Roy Beusker

Hier weer even een teken van leven uit Utrecht. Het is nu zondagavond en we zitten voor mijn gevoel heerlijk op schema. De band heeft zich nu ook op volle sterkte gemeld in het theater en dat scheelt een behoorlijke slok op de rockborrel. Er wordt een hoop afgeheadbangd en er gaat regelmatig een arm de lucht in met de wijsvinger en de pink gestrekt. Voor mij is dat vooral het geval bij ‘Innuendo’, waar ik het de vorige keer al over had; ik mis geen enkele kans om snel nog even vóór mijn eigen opkomst als politieagent de opening vanuit de zaal te beleven met klapperende broekspijpen van de obsceen lage bastoon en knipperende ogen van de lichtshow. En hop, daar gaan die armen de lucht in. I’m lovin’ this ...

foto Gaby Lejeune